منطقه وسیع و باستانی سیستان به عنوان بزرگترین قطب کشاورزی در مقیاس ملی در منطقه شرق و جنوب شرق کشور از اهمیت اقتصادی بی نظیری برخوردار است. بنا بر مستندات تاریخی، سیستان از حیث اراضی و مزارع سرآمد زمینهای روی زمین است به نحوی که از یک تخم 500 الی 1000 تخم برداشت مکرر از زمینها دیده شده است و عنوان پر افتخار انبار غله آسیا بر تارک این مهد تمدن کهن ایران زمین می درخشد. سکستان دوره قبل از اسلام و سیستان عصر اسلامی به خاطر سرسبزی و کشاورزی پیشرفته در طول تاریخ به نامهای دره نیل، مصر ثانی، انبار غله آسیا و سرزمین توانگران معروف بوده است. تمام کتابهای تاریخی و سفرنامه های جهانگردان سخن از رونق اقتصادی و اجتماعی سیستان دارند به طوری که رونق اقتصادی سیستان در قرن دوم و سوم (ه.ق) به گونه ای بوده است که یعقوب لیث برای مردم آسیب پذیر نوعی بیمه اجتماعی در نظر گرفته بود و هر که از پانصد درهم وسعت مالی داشت از او خراج نمی گرفت و او را صدقه می داد.

اصطخری جغرافیا نویس مشهور می نویسد «سیستان ولایتی پر نعمت است و خرما بسیار دارد و مردمان سیستان بیشتر مردمان توانگر می باشند و از بیابانی که میان سیستان و مکران است غله بسیار خیزد.

شکوفایی اقتصاد سیستان در هنگام فتح توسط اعراب به اندازه ای بود که فقط مالیات شهر زرنج یک میلیون سکه طلا در سال می شد. آقای پرفسور توژی باستان شناس معروف ایتالیایی در مورد عظمت و پیشرفته بودن تمدن کهن سیستان می گوید:

«عظمت آثار شهر سوخته نباید این پندار را به وجود آورد که پیدایش و شکوفایی این تمدن برخلاف زمان حال، در موقعیت طبیعی مناسبی بوده است. آب و هوا در گذشته و حال تغییر اساسی ننموده و میزان آب هیرمند نیز در طول این مدت ثابت بوده است. ولی در حقیقت باید گفت این تمدن عظیم و پیشرفته در هزاران سال قبل حاصل کار انسانها بوده و بدون مسلم بدون صرف میلیونها ساعت کار برای حفر کانالهای عظیم آبیاری و کار دسته جمعی در زمینه تولیدات کشاورزی امکان بوجود آوردن این تمدن و امکان تمرکز هزاران نفر در یک محل، در حدود چهار هزار سال را فراهم نمی آورده است.